Rabu, 10 Ogos 2011

Pemberitahuan


Kau tau? Tak tau? Meh aku bagitau.

Ayat yang paling power time puasa ialah:

1) "Saya gastrik encik"

2) "Gastrik abah kau!!"


Sabtu, 6 Ogos 2011

Bazar Ramadhan dan Makwe Air Bungkus

Hari ni aku pergi bazar dengan Ayah. Ayah lepak dalam kereta aku pergi beli juadah. Mak pesan "Karipap dengan air je yang laen dah siap sampai rumah tinggal tunggu azan je". Aku jalan masuk bazar Taman Sentosa. Banyak orang jual air tapi satu pun aku tak berkenan.

Sambil jalan tu aku rasa macam ramai pulak yang tengok aku. Makwe terutamanya. Senyum senyum. Yang pakai tudung Wardina senyum senyum. Yang pakai tudung Rosmah senyum senyum. Yang pakai track suit senyum senyum. Aku dah cakap memang muka aku ni pan asian. Ramai makwe suka tengok. Sejuk hati.

Tengah cari cari air aku dengar satu suara makwe.

"Bang. Air bang. Murah je bang"

Aku toleh kanan. Toleh depan. Toleh belakang. Tak jumpa. Jalan lagi.

"Bang. Air bang. Murah je bang"

Aku toleh kanan. Toleh depan. Toleh belakang. Tak jumpa. Jalan lagi.

"Bang. Air bang. Murah je bang"

Aku toleh kanan. Jumpa. Aku pergi kedai makwe tu. Makwe tu nampak aku. Senyum senyum. Ceh. Jatuh cinta lettew. Payah ada muka style pan asian ni. Sekejap sekejap dapat cinta.

"Air bang. Sebungkus 2 ringgit" makwe.

"Bagi air jagung 2 bungkus"

"Tapi kalau beli 3, 5 ringgit je bang. Untung beli 3"

Ceh makwe ni. Ingat aku tak tau ke modal air satu tong ni baru 4 ringgit kodial saje. Campur gula singgit nam posen. Total 6 ringgit pun tak sampai. Dah bape banyak untung kau. Air sebungkus ni patut jual 5 posen je kalau tak nak makan riba. Makwe makwe sekarang ni memang dah pandai maen riba. Aku geleng dalam hati. Ingat aku mudah sangat ke ditipu. Ceh.

"Bagi 3 bungkus" Aku hulur 5 ringgit.

Makwe ambil duet senyum senyum. Bungkus air. Makwe makwe laen yang satu gerai pun senyum senyum tengok aku. Sambil tu bisik bisik dengan geng geng makwe seangkatan. Mesti makwe makwe ni setuju kalau aku kapel dengan makwe jual air ni. Aku senyum balek bagi nampak lesung pipit yang hampir pupus. Baru nampak ganteng.

Masuk kereta ayah tanya.

"Beli apa?"

"Yang mak pesan la. Karipap dengan air"

Ayah tengok aku atas bawah.

"Sekarang memang pesyen ke pakai seluar tak zip abis?"

Dalam perjalanan pulang kerumah agam kami, aku mula berkira kira nak kembangkan fesyen tak zip seluar ni sampai ke Amareka.

Ceh. Konon.

Khamis, 4 Ogos 2011

Terai Test Konon Seram

Layang layang


layang layang pakwe makwe

Khamis. 5 petang.

Rumah no. 368 Taman Muhibbah Fasa Baru lengang. Rumah penuh tapi tak riuh macam biasa. Lemah. Longlai. Lemau. Nak kata puasa belum tiba masa. Nak kata periksa belum habes baca. Wak Kontol tekup muka. Doa habis dibaca. Penghuni laen maseh terbongkang depan tv. Ada tidur, ada maen laptop, ada maen pelir. Wak Kontol geleng dua kali. Kanan. Kiri.

"Ini hari baek bulan baek korang tau kan. Kenape korang berperangai macam haiwan hibernasi. Lemah sepanjang masa?" Wak Kontol bagi soalan umum.

Sunyi. Tiada balasan. Maseng maseng sibuk dengan hal maseng maseng. Maseh terbongkang depan tv. Ada tidur, ada maen laptop, ada maen pelir. Wak Kontol geleng dua kali. Kanan. Kiri. Angin yang bertiup masuk ke rumah menyalakan mentol idea Wak Kontol.

"Hari baek bulan baek ni apa kata kita maen layang layang." Wak bagi cadangan umum.

Seperti kena renjatan maseng maseng bingkas setuju. Petang tu rumah no. 368 Taman Muhibbah Fasa Baru kembali riuh. Penyapu lidi yang biasa tak bersentuh, dicabul sebatang demi sebatang. Akhbar lama yang dibuat alas makan di julang martabat. Dibuat layang layang. Syafiq Naked paling berkecah. Almaklumlah anak bandar. Layang layang tak pernah dibuat sendiri. Bila diajar gembira bukan maen lagi.

Lima setengah petang maseng maseng sedia nak keluar rumah. Terbangkan layang layang. Hati dah gembira. Tiba tiba gerimis mengundang. Penghuni rumah no. 368 Taman Muhibbah Fasa Baru bermuram durjana. Maseng maseng kembali pada aktiviti asal. Terbongkang depan tv ada tidur, ada maen laptop, ada maen pelir. Wak Kontol geleng dua kali. Kanan. Kiri.

Malam.

Lepas balek makan, angin tiup kencang. Syafiq Naked seronok. Langit tak gelap. Tapi angin bersapah malam itu. Diajak kawan laen terbangkan layang layang. Yang ikut cuma Wak Kontol dengan Fadil Penisman. Bertiga mereka ke padang sebelah rumah. Disitu ada court takraw, jongkang jongkit, dan pokok besar tepi padang.

"Gambar siapa kau letak ni" Fadil Penisman pelik dengan design layang layang Syafiq Naked.

"Maria Ozawa" selamba jawapan Syafiq Naked.

Fadil Penisman kenal benar dengan Maria Ozawa. Dia peminat tegar. Tapi gambar Maria di layang layang Syafiq Naked agak janggal. Gerbang sikit rambutnya.

"Ah! Persetan semua tu. Dia aktress berjasa. Rambut pasti macam macam cara." Fadil Penisman bermonolog.

Fadil Penisman pegang layang layang Wak Kontol. Wak Kontol lari. Fadil Penisman lepas. Layang layang terbang. Fadil Penisman pegang layang layang Syafiq Naked. Syafiq Naked lari. Fadil Penisman lepas. Layang layang terbang. Maseng maseng seronok. Fadil Penisman masuk rumah. Panggil yang laen. Yang laen keluar. Seronok. Tangkap gambar. Makin malam makin kuat angin tiup. Makin kuat angin tiup, makin panjang benang dilepas. Makin panjang benang dilepas makin tinggi layang layang terbang. Seronok.

Benang layang layang Wak Kontol panjang. Akal Syafiq Naked pendek. Sama pendek dengan benang layang layang. Dilepas lepas, benang layang layang lepas terus dari botol. Layang layang terbang. Tersangkut atas pokok tepi padang.

"Jadi orang cuba cerdik sikit" Apizi Puting Berbulu menganjing.

Syafiq Naked mencebik. Dia bengang. Jalan ke pokok tepi padang. Mula panjat nak capai hujung benang layang layang.

"Oi kat pokok tu banyak hantu kah kah kah!" Apizi Puting Berbulu menganjing lagi. Disambut gelak tawa kawan kawan.

Syafiq Naked capai hujung benang. Dapat. Direntap  benang.

"Bappp!" layang layang jatuh.

Bunyi macam buah kelapa gugur. Layang layang hujung sana. Syafiq Naked sini. Malas nak berjalan, Syafiq Naked gulung benang pada botol. Baru satu pusing,

"Tapppp!" lampu padang terpadam. Black out satu Taman Muhibbah Fasa Baru.

"Sial" Syafiq Naked pantas gulung benang.

"Ayook tinggal sorang!. Ayook tinggal sorang!" Apizi Puting Berbulu menganjing lagi.

Yang laen lari masuk rumah tinggalkan Syafiq Naked. Layang layang Wak Kontol dibiar terlepas. Tak berani dia gelap gelap sorang sorang. Sambil lari sambil jemaah dengan yang laen menganjing Syafiq Naked. Syafiq Naked cuak tapi beranikan diri juga.

"Pehal macam panjang pulak benang ni. Tadi pendek sangat." Syafiq Naked monolog.

Digulung gulung lagi makin terasa berat layang layang. Digulung gulung lagi benang basah. Agak likat. Tak macam air. Lagi pekat. Malam gelap Syafiq Naked tak nampak. Digulung gulung lagi, layang layang sampai depan kaki. Syafiq Naked rukuk, pegang layang layang. Angkat. Agak berat. Syafiq Naked laju balek rumah. Dalam hati bangga dapat bawak balik layang layang. Tak macam Wak Kontol. Bacul.

Sampai rumah. Gelap. Masuk ruang tamu. Syafiq Naked pelik. Lantai basah. Busuk.

"Kau bawak balek apa tu?" Fadil Penisman ragu ragu. Tanya dalam gelap.

"Layang layang"

"Tappp!" lampu rumah nyala..

"Ya Allah! Ya Allah! Ya Allah!" Wak Kontol mengucap. Jari tuding 'layang layang'

Mata pandang 'layang layang'. Satu rumah terkejut. Satu rumah melolong. Kepala 'layang layang' lunyai. Lidah 'layang layang' terjelir. Pipi 'layang layang' berulat. Usus 'layang layang' berjurai. Darah 'layang layang' tumpah hanyir. Syafiq Naked bawak balik kepala penanggal.  Malam tu rumah no. 368 Taman Muhibbah Fasa Baru riuh. Riuh dengan kepala penanggal yang terbang berlegar dalam rumah.

Rabu, 3 Ogos 2011








terai test

Potong Rambut siri 2

Potong Rambut siri 2

Dari minggu lepas dah pasang hajat. Potong rambut. Tak jadi juga. Ceh. Konon.

Hari ni tiada Sin Chan tiada Doraemon. Tiada sebab untuk amoi cuti. Yang ada cuma Naruto. Amoi benci Naruto. Aku agaklah.

Niat hari ini. Janji hari ini. Sempena penghulu segala hari. Biar makbul hajat. Aksinya esok juga. Ceh. Konon.

Hari ini ada Sin Chan. Ada Doraemon. Gerak awal. Tak boleh salahkan Sin Chan. Tak boleh salahkan Doraemon.

Keluar rumah pukul 5. Maaf tiada kancil turbo. Ayah guna jenguk orang kawin. Harap-harap balek ada bontrot.

Yang ada hanya Kriss. Ya. Modenas Kriss. Dari dekat jelas kelihatan parut-parut penderitaan. Dari Kak Wa bawak ke Kak La turun ke Pozan sampai ke aku. Semua pernah accident.

Manis. Ya. Manis bagi kami. Pahit untuk Kriss. Perit untuk Ayah. Duit Ayah. Aksi kami. Tak apa. Asal Kriss kembali bernyawa. Asal anak kembali bersuka. Duit. Apalah sangat.

Kriss dihidupkan. Agak payah. Lebih tendang. Lebih pulas. Baru bernyawa. Ah motor seusia calon UPSR begitulah. Dari Parit Mesjid ke Tambak tiada yang perhati. Sifat manusia. Mahu yang hebat. Tolak yang lambat.

Maseh awal. tak perlu berkecah. Kedai amoi pasti banyak yang buka. Sampai Tambak. Nah sekarang lihat. Banyak pilihan. Hadiah tepati janji. Tepati masa.

Masuk satu kedai. Aku lupa. Apa nama. Yang penting model papan tanda seksi. Aku suka. Laen benar suasana. Biasanya bau bedak bau kapur barus lagu tamil. Itu kedai Ravi. Ini kedai Amoi. Bau shampu bertebaran. Bau perfume berkeliaran. Lagu K-POP bergendangan. Laen hias. Laen rias. Suka. Sangat suka. Aku sangat suka.

Semua hawa. Satu setengah Adam. Aku satu. Setengah lagi seekor sotong berkulit manusia. Cina. Pelik?. Ah! Persetan dengan semua tu. Doktrin bangsat ni bukan kenal bangsa. Asal songsang nafsu semua jadi mangsa.

Aku duduk di ruang menunggu. Ramai. Ada tua. Ada muda. Ada kampungan. Ada baratan. Hajatnya sama. Potong rambut. Datang amoi cina beri nombor giliran. Beri menu. Ya. Menu. Bukan restoran gedebe saja ada menu. Salon Amoi pun ada. Taknak kalah. Mungkin.

Aku perhati menu. Siap harga. Ceh. Konon. Dari wanita sampai jejaka. Semua sama. Wanita cantik menggoda. Jejaka jambu perkasa. Menu kejadah ni. Gambar sampai ke pusat. Dibahagian wanita agak lama. Ah peduli hapa. Aku jejaka. Bukan sotong Cina.

Bahgian jejaka semua sama. Mahkotanya lurus.Punyaku simpang siur. Keringting. Dari muda sampai tua. Fesyenku sama. Afro. Botak. Dua saja. Masuk alam kerja mahu jadi laen. Hajat biar senang dapat makwe. Hajat biar senang dapat kerja.

Ini soalnya. Menu apa aku nak pilih?. Amoi semakin mendekat. Keputusan belum dibuat. Ah amoi saja. Tahun 2 maren sebelah mata aku bersajak IBU depan ratusan makwe. Puluhan bakal mentua. Tahun 6 lepas aku berlagu riang hargai pedidik. Juga sebelah mata.

Amoi terpacak depan mata. Mata jumpa mata. Aku senyum satu. Tutup dua belah mata. Kantuk. Ah laen kali la sambung cerita.

Ceh. Konon.

Terawikh

Terawikh.

Ini cerita pasal Terawikh. Ya. Solat Terawikh. Semua pernah kan. Kalau yang tak pernah tu aku bloleh anggap kamu ni kafir saja. Yang buat 8 saja boleh salam aku sekarang. Kita sama. Kalau yang buat penuh tu alhamdulillah. Syurga menantimu.

Kalau dulu Ayah ajak aku solat Terawikh, aku memang liat. Cari alasan. Itu ini. Itu ini. Sakit perut. Tak siap kerja rumah. Tapi semua gagal. Last last memang kena ikut juga. Malas malas pergi pun seronok juga bila sampai surau Sri Pinang. Orang solat kita maen bawah surau. Orang solat kita makan moreh Isyak. Solat tidak maen lebeh. Solat tidak makan lebeh. Tapi itu cerita dulu. Dulu. Masa belum sunat. Masa belum baligh. Aku nak cerita hal tahun lepas.

Tahun lepas aku dengan Ayah kalau solat terawikh hanya di masjid Taman Damai. Sebab utama, ada air cond. Sejuk. Selesa. Khusyuk. Ya. Khusyuk. Persekitaran yang selesa menambah rasa khusyuk ketika solat terawikh. Ini teori aku. Ayah tak kesah solat mana. Aku bawak kereta. Dia ikut saja.

Nak jadi cerita malam tu aku lambat. Orang dah masuk Isyak rakaat ke 3. Aku masbuk. Usai solat isyak, doa, solat sunat. Aku rabun. Jadi kalau solat cermin mata aku tanggalkan. Aku letak bawah. Budak budak macam biasa kalau time solat sunat mereka sibuk. Sibuk depan belakang. Lari depan belakang. Aku lempang sorang sorang baru tau. Ah aku dulu pun macam tu juga. Konon.

Tengah aku khusyk solat sunat, ada budak lintas laju depan aku. "Prakkkkk" bunyi kuat. Aku dapat agak apa jadi. Untuk mendapat pahala solat sunat, aku habeskan juga solat sunat. Habes bagi salam aku tatap cermin mata aku. Yes. Budak budak taman ni memang pandai bergurau. Spek aku patah dua. Maseng maseng memang mintak kene babap dengan Abang Buyip.

Malam tu aku terawikh langsung tak khusyuk. Dengar suara budak maen je aku rasa nak debik sorang sorang. Sampai sekarang aku cari budak kecik terawikh pakai baju Upin Ipin. Kalau dapat memang aku potong bagi orang masjed buat bubur lambok.

Ceh. Konon.

Selasa, 26 Julai 2011

Tengok Bola

Tengok Bola

Malam itu istimewa. Ada bola. Malaysia lawan Chelsea. Menarik. Menonton dirumah. Agak janggal. Bersama mak ayah. Ya mungkin berbeza.


Sate sudah sedia. Made in depan kilang Wearns. Sampingan ketika pancaindera berkerja. Mata menonton. Telinga mendengar. Mulut mengulas. Siaran tidak tertunda. Alhamdulillah di Malaysia.


801. Astro. Ya. Astro. Bergaya bukan. Sepak mula. 5 minit. Mata maseh berkerja. Menonton. Memerhati. Mengerlip. Mulut maseh berkerja. Mengunyah. Memaki. Memuji. Telinga maseh berkerja. Mendengar. Mendengar. Mendengar.


10 minit. Hambar. 15 minit. Maseh hambar. 20 minit. Makin hambar. Corak permainan agak kemas. Kurangnya hanya satu. Bahasa. Bahasa penjajah bukan pilihan keluarga barangkali.


Ayah ketua keluarga. Bersuara pemerintah. Memerintah.


"Buyip, tuko 101. Dengo Hasbullah Awang ngulas lagi best woo oo oo"


Ayah. Ya. Ayah aku. Seriusnya disuntik humor. Keturunan barangkali. Jangkit aku. Ayah atasan. Aku bawahan. Ayah ucapkan. Aku jalankan. Pegang kawalan. Eja 1 0 1 atas butang kawalan. Hitam sedetik. Siaran bertukar. Pelangi kembali.


"Dah dah tak payah tuko tuko. Dengo tilawah ni bagos. Tengok bola maseng-maseng macam orang hape dah" suara mak dari belakang. Keras bunyinya. Tajam sindirnya.


Ah! telat. Aku pandang ayah. Ayah pandang aku. Maseng-maseng geleng. Dalam kaca ada manusia. Hitam wajahnya. Sasa tubuhnya. Merdu suaranya. Indah ayatnya. Anugerah tuhan pada manusia. Malam itu tiada Obi Mikel. Yang ada hanya rakan senegara. Beza. Obi tengah. Dia qariah. Obi lari. Dia duduk. Obi menjerit. Dia mengaji.


Bunyi buzzer. 2 kali. Panjang. Dia tamatkan bacaan. Rumah masih sunyi. Ayah pecah sunyi.


"Lidi sate ni kalau buat tuding ngaji bagos kan mak" ayah cuba naseb.


Mak mencebik. Kendian senyum. Senyum manja. Ayah suka. Senyum. Senyum tiga. Aku perhati. Hati mula berkerja. Hati mula mengulas. Hanya satu kata. "ROMANTIK".